Can Yücel - Olmuyorsa Zorlamayacaksın !

Olsun istersin…

Hatta olsun diye yapılması gerekenden daha da fazla üstelersin. 

Aşktır ; değer verirsin, ödün verirsin, sevgiden de öte saygı gösterirsin, olmayacak kaç şey varsa bir 

araya bile getirirsin…

Bakarsın, ne anlattığını anlayabilmiş (?) ne de çözüm için bi’şeyler yapma gayretinde. 

İştir ; sabahlarsın, “olsun” diye ailenden çaldığın zamanı oraya verirsin… 

Dosttur ; hayatta kimseyi dinlemediğin kadar dinler, kendine ayırmadığın onca şeyi “O’na” ayırmaya çalışırsın… 

Sonra olayın içinden kendini çıkartır şöyle karşıdan yaptıklarına bir bakarsın… Bakarsın ki her şey başladığın gibi! 

Olmuyorsa, olmuyordur!

Gönlün rahat mı? 

Elinden geleni yaptın mı? 

Cidden olmuyorsa zorlamayacaksın…

Evlilik - Can Dündar'ın Evliliğinden Kesitler ve GERÇEKLER !

Evlilik, inanmadığım halde içerisinde 17 seneyi bitirdiğim bir kurum benim için. 17 senede (abartmıyorum) 40 çift arkadaşımın son verdiği kurum ayni zamanda da... Evliliğimin bu kadar uzun sürmesinin gizi belkide kuruma inanmamaktan geçiyor. 

Evliliği toplumun dayattığı şekilde yasamamaktan... Nedir bu dayatmalar?

Erkeğin muhakkak kadından yasça büyük olması, eğitim seviyesinin erkeğin lehine ya da en azından eşit olması bunların sadece ikisi...Olmaz, yürümez diyor toplum... Erkek yasça büyük olmalı ki, kadına 'hot' dediğinde oturmalı kadın... Yâda yumuşatıyorlar;-Efendim kadın erkekten önce çöktüğü için (hani doğum falan) küçük olmalıymış yaşı...

Eğitimde de böyle... Kadının çok okumuşu bilmiş olurmuş, evde kalmakmış layıkı... 

EŞİM BENDEN 2 YAS BÜYÜK; ne 'hot' dememe gerek kaldı 17 senede, ne de benden önce çöktü... 

Yıllar içinde ben yaşlandıkça o gençleşti,

-'Ooo Can bey kapmışınız çıtı rı' esprilerine muhatap dahi oldum. 

EŞİM 3 ÜNİVERSİTE BİTİRDİ; ben bi taneyi 9 senede bitirdim..

Ne o bana bilmişlik tasladı, ne ben ona ezik baktım... Kulağa gelen müzik tekse de, onu oluşturan notalar farklıdır der Halil Cibran...

Bunu unutmadık biz.

Ben konuşurken o dinledi, ben dinlerken o konuştu 17 sen e. 

O öfkeliyken ben, ben öfkeliyken o 'haklisin bitanem...' dedik,

Öfke bitip fırtına durulduğunda 'ama bi de böyle düşün' de dedik fikrimizi savunurken.

Farklı insanlar olarak görmedik birbirimizi, ayni amaç içi n savaşan neferlerdik bu hayatta... 

Asla bilmedik ne kadar para kazandığımızı, ortak cüzdanımızdan gerektiği kadar aldık..

Ne kadar çalarsa çalsın masanın üstünde telefon, kim bu saatte arayan karşı cins diye sorgulamadık da ama...

Sevginin en büyük dostuydu bizim için 'güven'... Ve güvenin ardına saklanmış bir 'saygı' vardı daima...

Ne kavgalar, ne badireler atlattık 17 senede...

Eee ülkeler neler gördü, biz çekirdek aile mi sütliman yaşayacaktık... 

Bir gün öyle bir girdik ki birbirimize, ben ilk kez odamın dışında yattım bi gece, misafir odasında... 

Gece yarısı kapı aç ıldı esim;-'Ne yapıyorsun burada?' diye sordu kapının eşiğinden, 'uyuyorum' dedim buz gibi bi sesle... Gitti, gelmesi 1 dakikasını almıştı elinde yastıkla... 'kay yana' dedi daracık yatakta. 'ne yapıyorsun?' dediğimde 'benim yerim senin yanın, sen gelmezsen ben gelirim' dedi... 

Anladım ki o gece, en uzun kavgamız yat saatine kadar sürecek...

Ve bence doğrusu da bu...

Özen gösterdik o günden sonra, evin her yerinde kavga ettik, yatak odamız hariç. 

Kırsak da zaman zaman kalplerimizi, asla kin tutmadık birbirimize...

Toplum kurallarıyla oynasaydık bu oyunu belki de 41 inci çift ol acaktık o listede...

Ama oyunun kurallarını biz koyduk... Nede olsa bizim oyunumuzdu oynanan... 

Evlilik; hesapsız içine dalınması gereken bir oyun bence...

Topluma kulaklarını tıkayarak hem de... Ne benim, ne de bizim sözlerimizle...

Sadece gönlünüzden geçtiğince... 

Dediği gibi Ataol Behramoğlu'nun;

'...Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına. Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır. Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana...

Kalp Kırmak...

Kimseyi kırmak istememiştim.
Kimseyi kimseye düşman etmek te.
Sadece sezgilerime göre hareket ettim.
Bunda ne var ki.
Ne yanlış var.
Neden hep yanlış anlaşılmaya müsaitim.
Hata bende mi her seferinde.
1 kere kalbimin sesini dinledim.
Sadece 1 kere.
Hata mı ettim yine.
Yine mi hata üstüne hata.
Ne zaman doğru olarak birşeyi yapabileceğim.
Suçum kırmamayı gerçekten istemem mi ?
İnsanlarla aramızdaki diyaloğu koparmak istememem mi ?
Sadece yüreğimin sözünü dinledim.
Sadece yüreğimin sözünü..
Seni çok seviyorum aşkım inan bana.
Sen benim için heves değil NEFESSİN.
Seni kıramam dedim.
Gecelerce düşündüm dua ettim gönlümün prensesisin sen benim.
Kırmadım da seni.
İncitmedim incitmekte istemedim incittiysem de seni.
Sen benim için kim ne derse desin heves olmadın.
NEFES oldun sen benim için.
Seni hak ettim mi hak edemedim mi diye de düşünüyorum.
Beni yürekten anlayacağın dakikalar gelecek.
Ama geç gelmeyecek merak etme.
Seni çok sevdiğimi bil.
Fakat bu kadar kolay değil.
Ne Mi ?
Kalbini Kırmak..

Onlara Dokunmayın...

Onlara Dokunmayın.
Çünkü Onlar Narin.
Çünkü Onlar Küçük.
Çünkü Onlar Bir tane.
Yaşamdan eksilemez.
Eksiltilemez onlar.
Hep var olacaklar.
Hepte oldular zaten.
Ama ne bu çelme ?
Ne Bu Sübyancılık ?
Ne Bu HIRS !
Onların hayaline gölge düşüren.
Zalim topluluğu !
Siz hiç mi çocuk olmadınız ?
Hiç mi çocukluğunuzu tatmadınız ?
Hayaller kurmadınız ?
Ya da kuramadınız ?
İçinizdeki ukte'yi böyle mi yaşayacağınızı sanıyorsunuz ?
Küçüklerin hayallerini yok ederek !
Onları sömürerek mi ?
Hem zavallı, hem psikolojik sorunlu insanlar olmaktan vazgeçmediniz...
Kendinizi düzeltme uğraşına düşmediniz !
Ve sizin hep bir amacınız oldu !
Çocuk istismarı !
Vazgeçin Bundan ! Yeter ARTIK !
Onlar çocuk daha küçük onlar..
Biz hayallerini yaşamaları için daha rahat ortam oluşturduk..
Onların hayallerini sağlamlaştırdık. Daha rahat bıraktık.
Elinizi çekin onlardan.
Sizde bırakın, düşün yakalarından ARTIK !

Bir Sevgilim Olsun...

Bir sevgilim olsun..

Kaşı, gözü,burnu güzel olsun.

Ne kaşı gözü be.

Yüreği güzel olsun yüreği.

Beni sevsin, sarsın o yumruk kadar kalbi.

Baksın gözlerime deli gibi.

Seyredelim birbirimizi.

İlk defa deniz gören çocuk gibi.

Sonra Alsın kollarına.

Gidelim başka diyarlara.

Sevda ateşi yakalım gönlümüzdeki kırıklarla..

Kırgınlıklarımızı yakalım kalmasın sorun aramızda..

Cilve yapsın arada.

Sevdiğini söylesin. Aşık olduğunu söylesin.

Temiz niyetle söylesin ama.

Sahi ya..

Var mıydı öyle biri ?

Ben bulamadım ama olsun.

Bir gün..

Sayısal lotodan 6'lı çıkması gibi.

Biri çıksın karşıma.

Ama bu flörtlük kız değil..

Kısmet olacaksa..

Hayat arkadaşım olsun !

Yorgun Argın...

Bu gece sana yazdım yorgun argın..
Belki hafif bir duş aldım,
Belki de ayağımı uzatıp yattım.
Ne önemi var ?
Seni düşünmeyip hayalini kurmadıktan sonra,
Sana dokunamayıp içime sindiremedikten sonra ?
Gözlerime hiç dikkatli baktın mı ?
Orda sen vardın hatırladın mı ?
Seni seven sen vardı orda.
Seni benimseyen sen vardı.
Belki öfkeliydi belki üzgündü belki belki belki.
Mazeretlerde çoktu belki.
Bilir Misin ?
Bu gece çok yoruldum...
Ama sana bu satırları yazarken değil..
Kalbimle hissederken seni.
Kusura bakma. Bundandı yorgunluğum.
Az ama öz.
Yorgun Argın...

Ayşe Kız (Bölüm 4)

Günlerden Cuma Günüydü. Köyümüzde sonbahar hüküm sürmeye başlamış.. Mahsüller için ilkbahar'ı beklemeye koyulacaktık artık. Tarla'da işlerimiz kesik kesik ilerliyordu. Köyün delisi haşim peşime takılmıştı ve sürekli "Acı Dünya" diyordu. Neden bunu sürekli dilinden düşünmüyordu hep merak etmişimdir. Beni evime doğru yolcu etti. Eve girince evdeki sıcaklığı hissedince derin bir "ohh" çektim. Hava buz olmuştu artık. Bizim köyde hava çabuk soğurdu ve insanlar misafirleşmeye pek zaman bırakamazdı kışa doğru.

Ali'yle 2 gündür buluşamıyor, görüşemiyor ve ondan haber alamıyordum. Köy küçüktü ama çok dikkat çekerim diye korkuyordum da. Ali'yle ertesi gün öğle saatlerinde buluşma sözü verdim ve bizim o güzel çimenlik çayı'nda buluşacak. Ağacımızın altında hasret giderecektik.

Haydar Ağa'nın oğlu bilal bizim aramızı bozmak için elinden geleni ardına koymaz. Gerekli gereksiz Ali'yle sohbet kurup fitne sokmaya çalışırdı aramıza.. Ali'de bunu bildiğinden sohbetine katılmamaya özen göstermeye çalışırdı ama babasına borçluyuz ya eli mahkum dinleyecekti sohbetini. Ali yine de bildiğinden şaşmaz. Birbirimize olan güveni kaybetmezdik.

Birgün Jandarma'lar kapımızı çaldı. Köyün 50mt dışında bir kız çocuk cesedi bulunmuş. "Tecavüz" edildikten sonra öldürülmüş. Her köylüye tek tek bu olayı sorguluyorlarmış. Ağzım açık kaldı. "Kim böyle birşey yapabilir hangi cani ?" diye kendime sorar oldum. Karşı köy'ün ağasının kızıymış. Acaba kimin ne çıkarı olabilirdi ufacık kızdan ? Veya hangi sapık bu kıza dokunup kirletti ve sonra da öldürdü ? Bu olayın çok yakında aydınlanacağını söyledi jandarma ve herhangi bir bilgide kendilerine uğramamız söylendi. 

Bizim köyde genelde ilk bilgi haydar ağa'ya varır. Sonra bizler haber alırız. Televizyon gibi adam derler köyde ona. Televizyon'da bir tek onda vardır zaten. Köylünün işi olmazdı çalışmaktan ve BORÇ ödemekten başka birşey yapamıyordu. Ne bir sporla ilgili ne de başka bir şey köyümüze gelmemişti hiçbir zaman. Ağa'nın çıkarlarına karşıydı. Öğretmeni zor tutardı köyde. Okumuş insan uyanır , aydınlanır der. Kimsenin okumasını , spor yapmasını istemezdi. Sadece ırgatlık hoşuna giderdi ağa'nın. Köylü çalışsın çalışsın sonra varını yoğunu ağa'ya versin.  Ağa'da köylülere toprak mahsül vermedi mi de faizle borç versin. 

Annem birgün aniden ağa'nın kapısına dayanmış...

(Bölüm 5 Yakında)